หัวเหม่ง...ด้วยมือเรา...

posted on 01 Aug 2009 23:53 by jeansbubble  in Daily

วันนี้มีภารกิจสำคัญ...ที่ต้องดำเนินการให้ลุล่วง

เฮียจูเนียร์มาดำเนินการพักฟื้นที่บ้านหลังผ่าตัดเอ็นหัวเข่าที่ขาดจากการเล่นเวคบอร์ดอยู่ที่บ้านเปรยขึ้นมาว่า

...ผมเฮียยาวแล้ว (เกินสกินเฮดมาจิ๊ดเดียวเฮียบ่นว่ายาวเร้อออออ)

เลยเกิดการเสนอตัวอย่างไม่อายว่า เอามะเล่า เดี๋ยวเมย์ตัดให้ก็ได้เนะ

แรกเริ่มเราคุยกันว่าจะเอาบัตตาเลี่ยนที่ไถขนหมานั่นล่ะมาไถหัวเฮีย แต่ถูกญาติผู้ใหญ่ในบ้านคัดค้านเรื่องความไม่เหมาะสมเสียก่อน ทั้งๆ ที่เจ้าของหัวที่จะถูกไถเค้าก็บอกว่าเค้าไม่ถืออะไร แค่ล้างให้ดีหน่อยก็พอ (ไอ้คนเสนอว่าเอาของหมามาเล่นกะหัวคนนี่ก็เจ้าของหัวหรอกนะ)

เมื่อมีการคัดค้านเกิดขึ้น ข้อเสนอที่แวบมาในหัวอีกอย่างหนึ่งได้แก่

"ที่โกนหนวด" (แบบไม่ใช้ถ่าน...ระบบแมนนวลล้วนๆ แต่ไม่โหดขนาดใช้มีดโกนหรอกเน้อ)

ปฏิบัติการเริ่มขึ้น โดยเริ่มจากหลังหัวด้านล่างสุด

อีเมย์เอามีดโกนแถกๆ ขึ้นมา แล้วก็พบว่า...

 

 

การจะโกนให้มันส์ ต้องตัดผมให้สั้นติดหนังหัวให้ได้มากที่สุดก่อน แล้วค่อยตามด้วยน้ำยาโกนหนวด แล้วค่อยลากที่โกนหนวดตามจะมันส์มาก โฮะๆ #fb ผมเฮียมันยาวเกินกว่าที่มีดจะโกนได้ง่ายๆ

 

และเมื่อเห็นเป็นอย่างนั้น .... อุปกรณ์เสริมต่อไป ได้แก่...

 

"กรรไกรตัดกระดาษธรรมด๊า...ธรรมดา"

 

เอามาเล็มๆ ให้ผมที่ยาว 1 นิ้วสั้นๆ ติดหนังหัวหน่อย
พอเล็มๆ ทั่วทั้งหัวแล้ว (ตอนนี้หัวจะแหว่งเป็นเส้นๆ สวยงาม...มั้ง...) ก็จะเริ่มเอาครีมโกนหนวดทาๆ ตีฟองให้ขึ้นฟอดๆ ทั่วๆ ดูแล้วช่างท้าทายให้ลงมีดเร็วๆ เป็นที่ซู้ด

แต่การตัดผมที่สั้นจนติดหนังหัวอาจจะเหมือนง่ายแล้ว แต่เราก็ยังประสบปัญหาต่อมา

 

...ผมมันเข้าไปติดในใบมีด ล้างน้ำแล้วก็ยังไม่ออกอยู่ดี...แล้วเราก็ไม่สามารถดันมันออกมาได้ เพราะมีดโกนไม่ได้เป็นรุ่นเดียวกับที่เราใช้โกนขนจั๊กกะแร้...มันมีที่ดันเอาขนที่ติดอยู่ระหว่างใบมีดออกได้ด้วยนะเออ...

เราใช้เวลาสิริรวม 1 ชม.ในการจัดการตอผมของเฮียให้เรียบร้อย...ใสปิ๊ง...

อยากบอกว่า...สนุกดี ไม่คิดว่าตัวเองจะทำสำเร็จเหมือนกัน...ผลลัพธ์ออกมาดีกว่าที่คิดไว้มาก

 

เพราะมี "เลือด" ออกที่เดียวเท่านั้น

...ก็เฮียมีสิว 1 เม็ดอยู่บนหัวอ้ะ! แล้วมีดโกนลากผ่าน มันก็ต้องโดนน่ะสิ ... เค้าขอโต้ดดด

 ส่วนที่อื่นอย่าง หูทั้งสองข้าง ก็ยังอยู่เรียบร้อยดี แม้ว่าเฮียจะร้องโวยวายเล็กน้อยตอนที่เอากรรไกรไปแง้บๆ ตรงจอนข้างๆ หู ว่ากลัวจะมีหูอยู่ไม่ครบข้าง 555

แล้วผลสำเร็จของงานก็ออกมาเป็นดังนี้...

 

Photobucket

เหม่งดีไหมล่ะ?

เจ๊ทุกถามว่าไมเอ็งไม่โกนคิ้วไปด้วยเลย จะได้เรียก "ทิด"

 

 

ชายหนุ่มคนไหนต้องการทรงผมทรงนี้ ติดต่อได้หลังไมค์นะ แต่ต้องเตรียมอุปกรณ์ส่วนตัวอย่างมีดโกน (ขอเป็นยิลเลตต์นะโกนมันส์ดี) หรือน้ำยาโกนหนวดแบบเป็นฟองๆ นะ ถ้าไม่เอามา เราจะเอาแชมพูหมาที่บ้านให้ใช้แก้ขัดแทนไปก่อน คริคริคริ

สำหรับวันนี้...สวัสดีนะคะ ^^

 

 

อ่อน อัง อัน อุ่น ไอ

posted on 28 Jul 2009 17:04 by jeansbubble  in Daily

Photobucket

(๑) อ่อนแรง อ่อนล้า อ่อนไหว 
อ่อนใดไม่เท่าอ่อนไอที่ได้เจอ
ลอยลม ลอยล่อง ร้องละเมอ 
ไขว่คว้าหามือเธอ ณ กลางนภากาล

(๒) อ่อนแอ อ่อนแด อ่อนหาญ 
เรียกร้องดลบันดาลปาฏิหารย์พลัน
ความรัก ความใคร่ สิ่งนั้น 
ฤาจะเป็นเพียงความฝันที่มลันมลายหาย

(๓) อ่อนจิต อ่อนจน อ่อนกลาย 
เรียกร้องห่อนไห้กลับกลายประดามี
ความหวัง ความเศร้า หมองศรี 
เห่กล่อมธรณีวารีมิห่อนคืน

(๔) อ่อนคำ อ่อนคน อ่อนขืน  
พูดพร่ำขมขื่นขอเพียงได้คืนความคำ
เพียรจรด เพียรจด เพียรจำ 
น้ำหน้าคลาคล่ำน้ำตาหล่นลาระรินไหล

(๕) อ่อนเจน อ่อนจิต อ่อนใจ 
เหตุผลกลไหนลากใจให้ดิ่งจม
เรียกร้อง แค่เพี้ยง เพียงลม 
พัดพาโคลนตมโศกซมมิย้อนยอนยังเอย

-JEANSBUBBLE-
๒๘ กรกฎาคม ๒๕๕๒

 

Photobucket

เข้าไปดู Stat ของตัวเอง แล้วก็นั่งงง

มันมีอะไรพิเศษในวันนั้นหรือ...จึงทำให้คนเข้ามาดูกันถล่มทลาย (โดยที่ไม่มีเม้นทิ้งไว้)

หรือมีอะไรที่เราไม่รู้ -_-

...มันคือปรากฏการณ์ UFO หรือเปล่า...

งงมากครับ...ใครไขความกระจ่างให้ผมทีสี

คุณจะยอมสังเวยอะไรหลายๆ อย่างเพื่อความรักไหม?

คุณเสียสละได้แค่ไหน

คุณยอมรับความกดดันได้แค่ไหน

คุณจะยอมแพ้ให้ความรักได้สักกี่ครั้ง...ก่อนที่คุณจะวางมือ แล้วไม่คิดจะยุ่งกับมันอีกต่อไป

ในกรณีที่ความรักของคุณไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นที่หนึ่ง...คุณจะเศร้าใจหรือเปล่า

คุณจัดการกับความเครียดที่เกิดขึ้นในเรื่องนั้นๆ ได้ดีซักเท่าไหร่

เมื่อเกิดความเครียดโดยไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แต่รู้แน่ชัดว่าเพราะใคร คุณจัดการกับความเครียดนั้นได้อย่างไร (เพราะยังไงๆ ก็ไปลงที่เค้าไม่ได้อยู่แล้ว)

ใจมันหวิวๆ เมื่อรู้ว่าไม่มีความมั่นคงใดๆ

เมื่อคู่แข่งดีกว่าในทุกๆ ด้าน

เราจะเหลืออะไรให้ไปสู้ได้อีก

ทุกวินาทีที่ผ่านไป...คือความมั่นใจที่หดหาย และความหวั่นไหวที่ตามมา

นั่งนับวันว่าเมื่อไหร่ ... ที่จะถูกเมินหน้า ...

แล้วทิ้งไว้ที่กองน้ำตาตรงนี้ ... ให้ดูน้ำหน้าตัวเอง

นั่น ... มันคืออนาคต

อนาคต ... เปลี่ยนแปลงได้ใช่ไหม?

เราจะสูดลมหายใจให้เต็มปอด ... แล้วกระทุ้งตัวเองแรงๆ ด้วยความพยายามทั้งหมด

เพื่อให้เราพร้อมที่จะยืดอกขึ้นสู้ ...

กู ... พร้อม ...

 

Photobucket

...กระต่ายวิ่งมาพักเหนื่อยที่ริมต้นไม้ต้นใหญ่...
...แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะมองพระจันทร์...
...อาจจะไม่ใช่...ไม่ลืม...แต่ละสายตาไม่ได้...ต่างหาก

...กระต่ายรำพันกับต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา ยืนต้นตรงตระหง่าน...
...พระจันทร์อยู่บนฟ้า...จะมองเห็นฉันที่อยู่ข้างล่างนี้ไหม...

...เมื่อเราอยู่ไกลกันขนาดนี้...
...แล้วฉันก็ตัวเล็กเสียเหลือเกิน...
...เค้าจะมองเห็นฉันไหม...

...กระต่ายรำพันกับดวงดาวที่เปล่งแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้า...
...พระจันทร์อยู่บนฟ้า...จะมองเห็นฉันที่อยู่ข้างล่างนี้ไหม...

...เมื่อเราอยู่ไกลกันขนาดนี้...
...เธออยู่ใกล้เขามากกว่า...
...เค้าจะสนใจฉันไหม...

...กระต่ายรำพันกับผืนหญ้าที่มีน้ำค้างเกาะพร่างพราย...
...พระจันทร์อยู่บนฟ้า...จะมองเห็นฉันที่อยู่ข้างล่างนี้ไหม...

...ฉันก็แค่กระต่ายตัวเล็กๆ..
...พระจันทร์ที่เจิดจ้าจะหันมามองฉันบ้างไหม...

...กระต่ายรำพันกับเงื้อมเงาของตัวเองที่ทอดตัวเป็นแนวยาว...

...ฉันกับพระจันทร์ไม่เหมือนกัน...
...เขาช่างสูงส่ง...
...ฉันพยายามเหลือเกิน...ที่จะได้อยู่ใกล้เขา...
...พยายามเสียจนบางครั้ง...ฉันสูญเสียความเป็นตัวเอง...

...ฉันควรจะพยายามต่อไปไหม...
...ถ้าฉันยังวิ่งต่อ...พระจันทร์จะเห็นความมุ่งมั่นกระนั้นหรือ?...

...ฉันก็แค่กระต่ายตัวเล็กๆ...

...แค่กระต่าย...ที่หมายจันทร์...

edit @ 4 Jun 2009 11:01:05 by Jeansbubble